شعر زیر بخشی از شاهنامه فردوسی است که پیش از آغاز داستان رستم و اسفندیار آمده است، در این ابیات فردوسی به زیبایی بهار را توصیف می کند و پس از وصف بهار داستان را در ادامه ی این اشعار می آورد:
کنـون خـورد بـاید می خــوشگـوار که می بوی خوش آید از جویبار
هوا پر خـروش و زمین پر زجــوش خنک آنکه دل شاد دارد به نوش
درم دارد و نــــقـل و نــان و نـبیـــد ســـر گـــوسفنــــدی توانـد بـرید
ندارم مـن این خرم آنرا که هست ببخشـــای بر مردم تنـگـــدست
همه بـوستان زیر برگ گــل است همه کـوه پر لاله و سنبـل است
بــه پــالــیــز بلبل بنــالــد هـمــی گـل از نــالــــه او ببــــالـد هـمـی
شب تـیــره بلبل نـخسبــد همی گــل از بــاد و بـاران نجنبد همی
من از ابـر بیـنـم همـی بــاد و نـم نـدانـم کـه نـرگـس چـرا شد دژم
بخنـــــدد همی بلبل از هــر دوان چو بـر گـل نشینـد گـشایـد زبان
ندانم که عاشق گل آمد کـــه ابـر کـه از ابـــر بـیـنـم خــروش هـژبر
بدرد هـــمــی پـیش پـیــراهـنـش درفشان شود آتش انــدر تـنش
سرشک هـــوا بـــر زمین شد گوا بنـــزدیک خــورشیــد فــرمانــروا
که داند که بلبل چه گوید هـــمی به زیر گل انــدر چـه پوید همـی
نگه کن سحــرگـاه تــــا بـشنــوی ز بلبل سخــن گـفتـن پـهـلــوی
همی نــالـد از مـرگ اسفـنـدیــار نـدارد بـه جـــز نـالـه زاو یـادگــار
زآواز رسـتـم شـب تـــیـــــره ابــــر بـدرد دل پیــل و چـنــگ هـــژبــر
زبلبل شنیــدم یـکــی داستــــان که بـرخـواند از گفته ی باستــان
...
